تولد یک مجله موسیقی

وقتی برای نخستین بار در سال 77 مجله "هنر موسیقی" روی دکه های روزنامه فروشی قرار گرفت، اهالی طرب با چشمانی خوشحال و بهت زده به آن روی آوردند. آنها تعجب می کردند که در چنان وضعیت مبهم موسیقی، بشود مجله موسیقی هم داشت. هر چه بود گذشت و در پی آن فصلنامه مقام پا به عرصه وجود نهاد که بعداً ماهنامه شد. همزمان با هنر موسیقی فصلنامه ماهور نیز با پشتیبانی موسسه فرهنگی هنری ماهور جایی در قفسه کتابخانه های هنری و منازل اهل طرب باز کرد. پس از اینها، یک مجله به ظاهر موسیقایی با عنوان "موسیقی قرن 21" بر دکه ها قرار گرفت که البته بیشتر به حواشی موسیقی می پرداخت تا خود موسیقی. ماهنامه فرهنگ و آهنگ نیز در همین اواخر به کاروان طرب نویسی اضافه شد و دست آخر هم اسفند ماه سال گذشته، یک مجله جدید موسیقی با عنوان "گزارش موسیقی" عرض اندام کرد.

اما این آخری یک فرق اساسی با همه دارد که شاید همین فرق بتواند، نگاه های بیشتری را به سوی خود جذب کند. یک مجله جلد رنگی 2000 تومانی به همراه یک عدد سی دی صوتی برای نخستین بار در تاریخ مطبوعات موسیقایی کشور دکه نشین شده است. سردبیری آن را سروش ریاضی بر عهده دارد و ظاهراً همکارانش همگی نو قلم اند. به عبارتی در حوزه مطبوعات موسیقایی هیچ یک نام آشنا نیستند. 

هر چه هست حکایت از ظهور یک نشریه جدی در حوزه موسیقی می کند که در همین شماره نخست، شباهت هایی به مجله های "فرهنگ و آهنگ" ، "ماهور" و تا اندازه ای "هنرموسیقی" دارد. در این شماره مطالبی پیرامون بیست و دومین جشنواره موسیقی فجر، موسیقی زیرزمینی، نظام موسیقایی یونان باستان، موسیقی راک و ... جلب توجه می کند. اما مهمترین  بخش مجله که بهانه ای برای چسباندن یک سی دی صوتی به آن شده است، بازگشایی پرونده موسیقایی مارسل خلیفه، عود نواز لبنانی و رضا والی آهنگساز ایرانی مقیم آمریکاست. همچنین اثری از خود سردبیر نیز ضمیمه شده است.